MANTARLAR ·        Bitkilik özellikleri göstermeyen, fotosentez yapamayan, kendi besinini kendisi üretemeyen, zararlı ve faydalı çeşitleri olan canlılardır. Sporla çoğalırlar. Kök, gövde, yaprak ve çiçek gibi organları yoktur, ancak toprağa, köke benzeyen bağlantılarla tutunurlar. ·        Mantarlar, üretici ve tüketici canlıların dışında, ayrıştırıcı bir canlı türüdür. Eşeyli ya da eşeysiz üremelerinde de sporla çoğalırlar. Mantarların üstünde bulunan ve mantarların üremesini sağlayan ve spor adı verilen küçük toz tanecikleri, böceklerin veya rüzgârın yardımıyla toprağa taşınır. Bunlar toprakta yüzyıllarca yaşar. Sporlar çimlenerek ve köklere benzeyen bağlantılarıyla toprağa tutunarak yaşamlarını sürdürürler. ·        YAŞAMA YERLERİ: Nemli olan birçok ortamda, ağaçlarda ve ağaçların altında yaşarlar. Ekmeklerin üstünde küf mantarı, mayalanan sütte maya mantarı, ağaçlarda ve ağaç altında şapkalı mantar ve insan vücudunda parazit (zararlı) mantar olarak yaşarlar. ·        YARARLANMA:  Ormanda; ağaçların altında bulunan şapkalı mantarların çoğu zehirlidir. Bazen görünüşüne aldanarak yediğimiz ve zehirsiz mantarlara benzeyen şapkalı mantarlar da zehirli olabilir. Ancak insanlar tarafından seralarda yetiştirilen kültür mantarları zehirli değildir, besin olarak kullanırız. Ancak bitki değildir. Buna rağmen bitkilerden 10 kat daha fazla B Vitaminine sahiplerdir. ·         Hastalandığımızda aldığımız antibiyotikler, penisilin adı verilen peynir küfünden elde edilir. Bu küf çeşidi, hastalıklarımızın iyileşmesinde yardımcı olur. ·        Maya mantarları; annemiz sütten yoğurt, tereyağı, peynir üretirken yardımcı olurlar. Maya mantarları, sütün mayalanmasını sağlarlar. Ayrıca hamurun kabarmasında da etkilidirler. ·        Bazı çürükçül mantarlar vardır. Bu mantarlar, topraktaki; bitki ve hayvan atıklarının kolayca toprağa karışıp, çürümesini sağlar. ·        ZARARLI MANTARLAR (PARAZİT): İnsanlarda; el ve ayaklarda görülen, sulu ve kaşınan yaralar açan ve bunların sonucunda, bebeklerde pamukçuk, yetişkinlerde saçkıran adlı hastalıklar görülür. Bazı türleri zehirlidir. Buğday, mısır ve asma gibi bazı bitkilerde hastalığa neden olur. Meyveleri, sebzeleri, ekmekleri ve peyniri küflendirip, bozar.   ·        ÜLKEMİZDE MANTAR ÇEŞİTLERİ:   ·        Ülkemizde doğal olarak yetişen birçok geleneksel mantar bulunmaktadır. Üretimi yapılan bu mantarlarda, sebzelere göre daha fazla vitamin bulunmaktadır. İşte ülkemizde yetişen bazı mantarların resimleri:             HAYVANLAR OMURGALI HAYVANLAR: Kıkırdak yapıdan oluşmuş bir iskeleti ve iskelette bulunan, hayvanın dik durmasını sağlayan yapısı (omurgası) olan hayvanlardır. Kendi besinlerini kendileri üretemedikleri için tüketiciler sınıfında yer alırlar. MEMELİLER: Omurgalı hayvanların en gelişmiş grubudur. Doğurarak çoğalırlar. Karada, havada ve suda yaşayan türleri vardır. Akciğer solunumu yaparlar. Vücutları kıllarla örtülüdür. Sıcakkanlı hayvanlardır ve bu yüzden kuşlar gibi vücut sıcaklıklarını değiştiremezler. Çoğunluğu karada yaşar. Karada; inek, fil, at, zürafa ve deve örnek verilebilir. Suda ise; fok, balina, yunus örnek olabilir. Havada ise sadece yarasa örnek verilebilir. Kemirici memeliler: Bitkilerin; kök, gövde ve meyvelerini kemirerek beslenirler. Çok hızlı çoğalırlar ve dişleri çok kesicidir. Tavşan, fare, sincap örnek verilebilir. Uçan memeliler:  Yarasa, geceleri avlanır, gözleri iyi görmez ancak işitme duyuları çok gelişmiştir. Yapılan bir deneyde; bir yarasa dolambaç içine bırakılmış ve bu dolambacın duvarlarında elektrik telleri bulunuyormuş. Yarasa bu tellere çarpmadan dolambaçtan çıkabilmiştir. Yüzen memeliler: Suda yaşarlar. Akciğer solunumu yaparlar. Balina, yunus, fok örnek olarak verilebilir. Derilerinin üstünde tüy ve kıl yoktur. KUŞLAR: Vücutları tüylerle kaplıdır. Üyeleri (kol ve bacakları) gagalarıdır. Uçmaları sağlayan kanatları vardır. Ancak hindi, tavuk, penguen, devekuşu gibi kuşlar uçamaz. Yumurta ile çoğalırlar ve yumurtadan çıkan yavrularının beslenme ile korunmasını üstlenirler. Suda yaşayan kuşların ( kuğu, kaz, kumru vb.) gagaları geniş yapılı ve ayakları perdelidir. Tohumla beslenenlerinkinin gagaları daha küçüktür.               SÜRÜNGENLER: Üyeleri (kol ve bacakları) köreldiği için bu adı almışlardır. Bazılarının hiç üyesi yokken, örneğin yılan, bazılarının ise üyeleri kullanmaya yetmeyecek kadar gelişmiştir. Salyangoz, kaplumbağa, timsah ve kertenkelelerde küçük ayaklar vardır ve tabi ki bunlar tam olarak yürümeye yetmez. Vücutları sert pullarla kaplıdır. Yumurta ile çoğalırlar. Akciğer solunumu yaparlar. Yılanlar yakaladıkları diğer hayvanlarla beslenirler. Kertenkeleler ise yapışkan diliyle yakaladıkları böceklerle beslenirler. Suda yaşayan kaplumbağalar, otla beslenir. Suda yaşayanlar ise sudaki küçük hayvanlarla beslenir. Soğukkanlı hayvanlardır. Ancak değişken sıcaklı demek daha doğrudur. Bu sıcaklık değişimleri en çok “amfibiyen” adlı hayvan türünde görmek mümkündür.               KURBAĞALAR: Hem karada hem suda yaşarlar. Vücutları nemli ve kaygandır. Akarsu ve göl kenarlarında, dilleriyle yakaladıkları küçük böceklerle ya da sineklerle beslenirler. Yumurta ile çoğalırlar. Yumurtadan çıkan yavrular ilk önce ( balığa benzer) iribaştır. Bu dönemde yavruları yani iribaşlar, denizde yaşarlar ve solungaç solunumu yaparlar. Büyüdükçe; akciğerleri gelişir, ayakları çıkar ve balıklığa ait izler kaybolmaya başlar. Ergin kurbağa haline geldiğinde evrim geçirir ve sudan çıkar. Bundan sonra akciğer ya da deri solunumu yaparlar.                   BALIKLAR: Suda ya da su kıyısında( karette karetta) yaşarlar. Solungaçları ile solunum yaparlar. Bulunduğu su kütlesinin içindeki suda çözünmüş oksijeni solur. Ağza gelen su içerde temizlenir (oksijen alınır su dışarı verilir) ve solungaçta dışarı atılır, bu süreç böyle devam eder. Üyeleri kuyruk ve yüzgeçleridir. Soğukkanlı hayvanlardır. En eski balık fosilleri 500 milyon yaşındadır. Denizatlarının erkeği yavru yapmaz. Annenin yumurtası özel bir cepte taşır. Balıkların pulları; kiremitsi, antiseptik ve kaygandır. Bu pullar, sporları ve bakterileri yok eder.