ATATÜRK'TEN ANILAR

Bir sabah Çankaya sırtlarında beraberce gezmeye çıkmıştık. Ga­zi, yanımıza sokulan bir çocuğa ilgi gösterdi:

—  Adın ne senin bakayım?

—  Cemil.

—  Çankaya'da mı oturuyorsun?

—  Yok. Ayrancı’da.

—  Mektebe gidiyor musun?

Çocuk, başını öne doğru hızla eğdi.

—  E... Ne okuyorsun mektepte?

—  Her bir şey okuyoruz.

—  Peki, ben kimim Cemil?

Çocuk, zeki bakışlarını Atatürk'ün üzerinde gezdirdi:

—  Sen Gazi Paşasın.

Atatürk gülümsedi:

—  Olmadı Cemil. Ben Gazi Paşa değilim. Beni benzettin sen!

—  Yok, benzetmedim, iyi biliyorum, sen Gazi Paşasın.

— Nereden biliyorsun?(1)

Çocuk kendinden emin bir tavırla:

—  Çünkü, dedi, sana hiç kimse benzemez.

Atatürk biraz durakladı. Kafasının içinden kim bilir ne düşünce­ler geçti o anda:

—  Cemil, sen büyüdüğün zaman ne olacaksın?    ^x

Cevap, o ufacık ağızdan tereddütsüz çıktı:

— Asker olacağım.

—  Asker olup da ne yapacaksın?

— Düşman, bu topraklara bir daha ayak basacak olursa onu bu­radan kovacağım.

Gazi, bir şey demedi. Küçücük Cemil'i kollarından tuttu, kaldırdı ve alnına sıcak bir öpücük kondurdu.

Sonra onu oyuna geri gönderdi. Bize döndü: (2)

— Evet... Ulusun bağrından temiz bir nesil yetişiyor. Bu eseri ona bırakacağım ve gözüm arkamda kalmayacak, dedi.

Ercüment Ekrem TALU

Derslerimizde Atatürk

Cevdet YALÇIN (Kısaltılmıştır.)